Druk zijn is geen probleem, als je het ook weer loslaat
Ik hou van drukte. Vandaag zat mijn agenda vol vergaderingen, de een na de ander. Mijn hersens op volle toeren, problemen aanhoren, oplossingen verzinnen. Dat klinkt vermoeiend. Voor mij is het juist waar ik voor leef.
De knop die aan blijft staan
Een drukke dag is geen straf. Het is een teken dat je ergens voor gaat. Maar er zit een addertje onder het gras: die knop waarmee je scherp blijft, gaat niet vanzelf weer uit.
Ik merk het aan mezelf. Na een dag vol schakelen tussen mensen en problemen, blijft mijn hoofd nog even doorwerken. Alsof de motor stationair blijft draaien, ook als de auto al geparkeerd staat.
Op de bank, ogen dicht
Vanavond deed ik wat ik vaker doe. Op de bank, ogen dicht. Ik liet de dag nog een keer voorbijkomen, beeld voor beeld, terwijl ik me richtte op mijn ademhaling. Niet om iets op te lossen. Gewoon om het los te laten.
Dat klinkt als niets doen. Het is juist iets doen, alleen dan met je aandacht in plaats van met je handen.
Geen speciale houding, geen kaarsjes, geen mysterieuze technieken. Alleen stilzitten en ademen, terwijl de dag langs je heen trekt zoals water langs een steen.
Wat er daarna gebeurt
Een uur later werd ik gewekt door Romilda, met een kop thee. En dan voel ik het: de rust is terug. Niet omdat het probleem van vandaag is opgelost, maar omdat ik het een plek heb gegeven.
Onderzoek wijst erop dat aandacht voor je ademhaling het zenuwstelsel kan helpen kalmeren. Ik merk vooral dat mijn hoofd leger aanvoelt na zo'n moment. Alsof er ruimte vrijkomt die de hele dag bezet was.
Dit is geen wondermiddel. Het is geen vervanging voor een goede nachtrust of voor hulp als het echt niet meer gaat. Als spanning aanhoudt of je ergens serieus mee zit, hoort dat bij de huisarts thuis, niet bij een blog.
Werken en loslaten, geen tegenstelling
Wat ik wel geloof: hard werken en goed ontspannen zijn geen twee verschillende levens. Het zijn twee kanten van dezelfde dag. Je zet je hersens vol aan het werk, en daarna zet je ze weer even stil. Zoals een smid het vuur opstookt en daarna het staal laat afkoelen.
Ik hoef de vergaderingen van vandaag niet te vergeten. Ik hoef ze alleen niet mee te nemen naar morgen.
Misschien is dat het hele geheim. Niet minder druk zijn. Wel weten hoe je weer bij nul komt.
De thee smaakt pas echt goed als je hoofd al leeg is.
Welzijn
De knop die aan blijft staan
Een drukke dag is geen straf. Het is een teken dat je ergens voor gaat. Maar er zit een addertje onder het gras: die knop waarmee je scherp blijft, gaat niet vanzelf weer uit.
Ik merk het aan mezelf. Na een dag vol schakelen tussen mensen en problemen, blijft mijn hoofd nog even doorwerken. Alsof de motor stationair blijft draaien, ook als de auto al geparkeerd staat.
Op de bank, ogen dicht
Vanavond deed ik wat ik vaker doe. Op de bank, ogen dicht. Ik liet de dag nog een keer voorbijkomen, beeld voor beeld, terwijl ik me richtte op mijn ademhaling. Niet om iets op te lossen. Gewoon om het los te laten.
Dat klinkt als niets doen. Het is juist iets doen, alleen dan met je aandacht in plaats van met je handen.
Geen speciale houding, geen kaarsjes, geen mysterieuze technieken. Alleen stilzitten en ademen, terwijl de dag langs je heen trekt zoals water langs een steen.
Wat er daarna gebeurt
Een uur later werd ik gewekt door Romilda, met een kop thee. En dan voel ik het: de rust is terug. Niet omdat het probleem van vandaag is opgelost, maar omdat ik het een plek heb gegeven.
Onderzoek wijst erop dat aandacht voor je ademhaling het zenuwstelsel kan helpen kalmeren. Ik merk vooral dat mijn hoofd leger aanvoelt na zo'n moment. Alsof er ruimte vrijkomt die de hele dag bezet was.
Dit is geen wondermiddel. Het is geen vervanging voor een goede nachtrust of voor hulp als het echt niet meer gaat. Als spanning aanhoudt of je ergens serieus mee zit, hoort dat bij de huisarts thuis, niet bij een blog.
Werken en loslaten, geen tegenstelling
Wat ik wel geloof: hard werken en goed ontspannen zijn geen twee verschillende levens. Het zijn twee kanten van dezelfde dag. Je zet je hersens vol aan het werk, en daarna zet je ze weer even stil. Zoals een smid het vuur opstookt en daarna het staal laat afkoelen.
Ik hoef de vergaderingen van vandaag niet te vergeten. Ik hoef ze alleen niet mee te nemen naar morgen.
Misschien is dat het hele geheim. Niet minder druk zijn. Wel weten hoe je weer bij nul komt.
De thee smaakt pas echt goed als je hoofd al leeg is.
Welzijn